Świadectwo materiałowe to dokument kontrolny towarzyszący wyrobowi metalowemu i potwierdzający jego cechy: gatunek, skład chemiczny, właściwości mechaniczne, stan dostawy. EN 10204, zatytułowana „rodzaje dokumentów kontroli”, określa jego poziomy, odróżniające zwykłą deklarację producenta od dokumentów opartych na rzeczywiście wykonanych badaniach.
- 2.1: deklaracja zgodności z zamówieniem, bez wyników badań.
- 2.2: protokół z kontroli, z wynikami badań nieszczegółowych, pochodzącymi z bieżącej produkcji, a nie z dostarczonej partii.
- 3.1: świadectwo odbioru z wynikami badań szczegółowych dostarczonej partii, zatwierdzone przez przedstawiciela producenta niezależnego od działu produkcji.
- 3.2: jak 3.1, ale dodatkowo zatwierdzone przez przedstawiciela kupującego albo przez wyznaczonego inspektora lub jednostkę.
Typ 3.1 to poziom najczęściej wymagany dla części obrabianych. Podaje numer wytopu lub partii, który umożliwia identyfikowalność aż do pierwotnego pręta lub płyty. Uwaga: poświadcza materiał wyjściowy, a nie gotową część, której zgodność wymiarowa wynika ze świadectwa zgodności lub z pierwszej sztuki. Zakład musi zachować powiązanie każdej partii części z jej świadectwem, przez znakowanie lub dokumentację partii.
Lotnictwo, branża medyczna, kolejowa i energetyczna wymagają go powszechnie, na mocy swoich standardów, takich jak EN 9100. Może być płatne, a typ 3.2 angażuje stronę trzecią, a więc wydłuża termin. Dotyczy zarówno stali nierdzewnej, jak i stopów aluminium.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać dokładny oczekiwany typ (2.2, 3.1 lub 3.2), a nie samo „świadectwo materiałowe”, normę gatunku (na przykład EN 10088 dla stali nierdzewnej) oraz czy świadectwo ma towarzyszyć dostawie, czy być wysłane osobno. Dla typu 3.2 należy wskazać jednostkę lub inspektora. Warto też określić, czy wytop ma być oznaczony na każdej części i jak długo należy przechowywać dokumenty. Zob. przewodnik materiały na części obrabiane.