Szlifowanie to proces obróbki skrawaniem wykańczającej przez ścieranie: ściernica, której twarde ziarna są ze sobą związane, zdejmuje bardzo cienkie warstwy materiału, rzędu kilku setnych milimetra na przejście. Pozwala uzyskać bardzo wąskie tolerancje, doskonałą płaskość i gładką powierzchnię.
Jest niezbędne dla części utwardzonych przez hartowanie, których narzędzia skrawające nie są już w stanie obrabiać. Zależnie od kształtu stosuje się szlifierkę do płaszczyzn (część utrzymywana na stole magnetycznym), szlifierkę do wałków dla wałów, szlifierkę do otworów dla otworów lub maszynę bezkłową, w której część toczy się między ściernicą a ściernicą prowadzącą, bardzo wydajną dla osi i rolek. Ściernice są z korundu lub węglika krzemu; do bardzo twardych stali stosuje się regularny azotek boru (CBN), a do węglika i ceramiki diament. Część jest stale chłodzona, by ograniczyć nagrzewanie. Zwykle osiąga się tolerancje rzędu kilku mikrometrów i chropowatości rzędu Ra 0,2 do 0,8 µm.
Klasyczny schemat polega na obróbce części z naddatkiem kilku dziesiątych milimetra, jej zahartowaniu, a następnie szlifowaniu w celu skorygowania odkształceń po obróbce cieplnej. Szlifuje się wały precyzyjne, prowadnice, płyty i bloki oprzyrządowania, stemple i matryce, tuleje i płaszczyzny oparcia. To wykończenie należy do usług obróbki CNC oraz kontroli i metrologii.
W zapytaniu o wycenę. Proszę wskazać wyłącznie powierzchnie do szlifowania, wraz z tolerancjami wymiarowymi i geometrycznymi (płaskość, równoległość, walcowość), docelową chropowatością i twardością po hartowaniu (w HRC). Warto określić kolejność względem obróbek cieplnych i powierzchniowych, bo każda z nich może odkształcić część lub zmienić jej wymiary; narzędzie o chropowatości pomaga dobrać wartość Ra.