Czyste aluminium jest miękkie i mało wytrzymałe. Stopuje się je więc z innymi pierwiastkami, magnezem, krzemem, miedzią, cynkiem lub manganem, aby uzyskać materiały wyraźnie wytrzymalsze, które zachowują jego lekkość (około 2,7 g/cm³, czyli jedna trzecia masy stali), dobre przewodnictwo cieplne i łatwość obróbki. W Europie stopy do obróbki plastycznej, czyli walcowane, wyciskane lub kute, oznacza się EN AW z czterema cyframi (na przykład EN AW-6082), a stopy odlewnicze EN AC. Aby oszacować masę części, zob. narzędzie obliczanie masy części.
Pierwsza cyfra wskazuje rodzinę: 1000 (aluminium prawie czyste), 2000 (miedź), 3000 (mangan), 4000 (krzem), 5000 (magnez), 6000 (magnez i krzem), 7000 (cynk). Serie 6000, uniwersalne, spawalne i anodowalne, są najczęściej używane w mechanice (6082, 6061). Serie 5000, jak 5083, dobrze znoszą korozję morską i dają się spawać; serie 7000, jak 7075, oferują najwyższą wytrzymałość, ale nie nadają się do spawania. Serie 2000, jak 2017A, bardzo dobrze się obrabiają, ale są gorzej chronione przed korozją.
Oznaczenie kończy się stanem metalurgicznym: T6 lub T651 dla stopów utwardzanych wydzieleniowo (przesycanie, starzenie), H dla stopów umacnianych odkształceniowo, jak serie 5000. Stan ten decyduje o twardości i zachowaniu podczas obróbki, stąd warto go określić. Stopy te można anodować, z efektem zależnym od stopu, obrabiać szybko, a w większości spawać metodą TIG.
W zapytaniu o wycenę
Proszę wpisać pełne oznaczenie (na przykład EN AW-6082 T6), a nie „alu”, wskazać, czy dopuszczalny jest gatunek równoważny, postać materiału wyjściowego (pręt, płyta) i oczekiwane świadectwo materiałowe. Należy zaznaczyć, czy część będzie spawana lub anodowana, ponieważ to wpływa na wybór stopu. Zob. przewodniki aluminium 5083, 6061 i 7075 oraz materiały na części obrabiane, a dla porównania definicję stali nierdzewnej.