Anodowanie (potocznie eloksalowanie) to obróbka elektrochemiczna, w której powierzchnia aluminium zamienia się w warstwę tlenku (tlenku glinu). Część podłączona jako anoda jest zanurzana w kąpieli kwasowej, przez którą przepływa prąd: tlenek nie osadza się na metalu, lecz powstaje z niego. Stanowi więc jedność z częścią i nie łuszczy się jak farba. Warstwa jest porowata: może wchłonąć barwnik, a następnie jest uszczelniana, czyli zamykana, co utrwala kolor i poprawia odporność na korozję.
Wyróżnia się dwie główne grupy. Anodowanie siarkowe, o grubości od kilku do około dwudziestu mikrometrów, służy ochronie i dekoracji: barwa naturalna, czarna lub kolorowa. Anodowanie twarde, wyraźnie grubsze, służy odporności na zużycie i tarcie (tłoki, prowadnice, oprzyrządowanie) i daje ciemne odcienie, których nie można dowolnie wybierać. W obu przypadkach tlenek jest izolatorem elektrycznym: miejsca masy lub styku należy zamaskować.
Wynik zależy od stopu aluminium. Stopy bogate w miedź lub krzem oraz części odlewane dają mniej równomierne odcienie; dwie części z różnych stopów nie zabarwią się identycznie. Warstwa zmienia też wymiary: część jej grubości narasta na zewnątrz, reszta wnika w metal, co ma znaczenie przy ciasnym pasowaniu. Wcześniejsze piaskowanie daje jednolite, matowe tło.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać rodzaj (siarkowe lub twarde), kolor, docelową grubość lub dopuszczalny zakres, normę odniesienia (na przykład ISO 7599 dla anodowania zwykłego, ISO 10074 dla anodowania twardego) oraz miejsca do zamaskowania: gwinty, otwory, styki elektryczne. Należy wskazać, czy wymiary dotyczą stanu przed czy po obróbce, dokładny stop części i oczekiwaną kontrolę, na przykład protokół pomiaru grubości. Aby porównać procesy, polecamy przewodnik po wyborze obróbki powierzchniowej oraz zakłady oferujące obróbkę powierzchniową.