Azotowanie to cieplno-chemiczna obróbka utwardzania powierzchniowego. Część nagrzewa się do stosunkowo niskiej temperatury, zwykle między 500 a 580 °C, w ośrodku uwalniającym azot: w gazie (amoniak), plazmie (azotowanie jonowe) lub kąpieli solnej. Azot dyfunduje w powierzchnię stali i tworzy w niej bardzo twarde azotki. Uzyskuje się warstwę odporną na zużycie, zatarcie i zmęczenie, o głębokości najwyżej kilku dziesiątych milimetra, wokół niezmienionego rdzenia.
Jego główną zaletą są małe odkształcenia: ponieważ nie ma gwałtownego chłodzenia, można azotować część już obrobioną na wymiar końcowy, co odróżnia je od nawęglania z następującym po nim hartowaniem. Obróbka nadaje się głównie do stali stopowych zawierających chrom, molibden, aluminium lub wanad, jak 42CrMo4; niektóre stale nierdzewne azotuje się metodą plazmową. Części dostarcza się często w stanie ulepszonym cieplnie przed azotowaniem, aby rdzeń był wytrzymały.
Stosuje się je do ślimaków wytłaczarek, wałów korbowych, kół zębatych, osi, matryc i oprzyrządowania odlewniczego. Punkt uwagi: warstwa jest cienka, więc słabo znosi intensywne szlifowanie po obróbce, a ostre krawędzie mogą stać się kruche. Część nieznacznie zwiększa wymiary, co należy uwzględnić przy ciasnych pasowaniach.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać gatunek stali i jej stan przed obróbką, pożądany proces, jeśli jest narzucony (gazowy, plazmowy, solny), docelową twardość powierzchni z jednostką (HV) i głębokość warstwy oraz miejsca do ochrony. Należy wskazać, czy po azotowaniu przewidziana jest dalsza operacja (lekkie polerowanie lub brak obróbki) oraz wymagane kontrole: mikrotwardość, zgład metalograficzny, certyfikat obróbki. Wybory te dokonuje się już na etapie projektowania części, wraz z zakładem obróbki CNC, który zna tę obróbkę.