Spawanie TIG (Tungsten Inert Gas, w terminologii amerykańskiej GTAW, proces 141 według normy ISO 4063) to proces spawania łukowego, w którym łuk elektryczny jarzy się między ogniotrwałą elektrodą wolframową, która się nie topi, a częścią. Jeziorko spawalnicze jest chronione przed powietrzem gazem obojętnym, najczęściej argonem, czasem zmieszanym z helem. Spoiwo, jeśli jest potrzebne, dodaje się osobno w postaci pręta.
Spawacz reguluje natężenie, często pedałem, i prowadzi palnik jedną ręką, a drugą dodaje spoiwo. Prądem stałym spawa się stal, stal nierdzewną, miedź i tytan. Dla aluminium niezbędny jest prąd przemienny: rozbija warstwę tlenku glinu, który topi się w temperaturze znacznie wyższej niż metal. Palnik jest chłodzony powietrzem lub wodą. Proces występuje też w wersji zautomatyzowanej, zwłaszcza do spawania orbitalnego rur. Jest wolny, lecz bardzo kontrolowany: spoina jest czysta, bez rozprysków, o starannym wyglądzie, z dużą integralnością.
TIG szczególnie nadaje się do małych grubości, części widocznych oraz spoin szczelnych lub o wysokich wymaganiach: rurociągi sanitarne i spożywcze ze stali nierdzewnej, przemysł farmaceutyczny, lotnictwo, części ze stopu aluminium lub tytanu, warstwy graniowe rurociągów. Jest mniej wydajny i droższy za metr niż spawanie MIG-MAG, któremu przy średnich grubościach i dużych długościach daje się pierwszeństwo. Poradnik spawanie TIG, MIG, MAG je porównuje, a strona spawalnictwo i kotlarstwo opisuje tę kompetencję.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać materiał i jego gatunek, grubości, rodzaj złącza (doczołowe, narożne, zakładkowe) i długość spoin. Proszę określić poziom wymagań: poziom jakości ISO 5817 (B, C lub D) dla stali i stali nierdzewnej, kontrole do wykonania (wizualna, penetracyjna, radiograficzna), kwalifikacje spawaczy oraz wykończenie (trawienie, pasywacja, polerowanie).