Stal nierdzewna, czyli inox, to stal zawierająca co najmniej 10,5 % chromu (i najwyżej 1,2 % węgla, według EN 10088). W kontakcie z tlenem chrom tworzy na powierzchni bardzo cienką, niewidoczną warstwę tlenku, zdolną do odbudowy po zarysowaniu: ta warstwa pasywna chroni stal przed korozją. Stąd nazwa, nieco myląca: stal nierdzewna nie jest niezniszczalna, może ulegać wżerom w środowisku zawierającym chlorki lub ulec degradacji, jeśli jej powierzchnia zostanie zanieczyszczona wolnym żelazem.
Wyróżnia się cztery główne rodziny. Austenityczne (304L, 316L) są najpowszechniejsze: bardzo odporne na korozję, łatwe do kształtowania i spawania, nie hartują się i zwykle są niemagnetyczne w stanie wyżarzonym. Ferrytyczne (jak 1.4016) są magnetyczne, bez niklu i tańsze. Martenzytyczne (jak 1.4021) hartują się i służą do części twardych, narzędzi tnących lub wałów. Dupleks, łączące dwie struktury, wiążą wysoką wytrzymałość mechaniczną z dobrą odpornością na korozję.
304L (1.4307) wystarcza w większości zastosowań wewnętrznych i spożywczych; 316L (1.4404), zawierająca molibden, lepiej znosi chlorki, w środowisku morskim, chemicznym lub medycznym, i kosztuje więcej. „L” oznacza niską zawartość węgla, co ogranicza podatność na korozję międzykrystaliczną po spawaniu. W zakładzie austenityczna stal nierdzewna umacnia się podczas obróbki, zużywa narzędzia i obrabia się ją wolniej niż aluminium czy stal. Po obróbce lub spawaniu pasywacja przywraca jej odporność. Spawanie TIG dobrze nadaje się do cienkich blach i kotlarstwa.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać dokładny gatunek (316L, 1.4404, X2CrNiMo17-12-2), a nie samo „inox”, postać i stan powierzchni (surowy, szczotkowany, polerowany lub 2B dla blachy walcowanej na zimno), pożądane świadectwo materiałowe (na przykład typ 3.1) i obróbki po wykonaniu. Należy określić zastosowanie (kontakt z żywnością, środowisko morskie) i czy dopuszczalny jest gatunek równoważny. Pomocny w wyborze jest przewodnik stal nierdzewna 304 czy 316L.