Spawanie MIG-MAG (GMAW w terminologii amerykańskiej, procesy 131, 135 i 136 według normy ISO 4063) to proces spawania łukowego w osłonie gazu, z topliwym drutem elektrodowym podawanym w sposób ciągły z urządzenia. Drut pełni jednocześnie rolę elektrody i spoiwa. W MIG (Metal Inert Gas) gaz jest obojętny, argon: stosuje się go głównie do aluminium. W MAG (Metal Active Gas) gaz jest aktywny, mieszanina argonu z CO2 lub tlenem: dotyczy to stali.
Spawacz trzyma uchwyt, drut posuwa się sam, a spust włącza łuk i gaz, stąd określenie procesu półautomatycznego. Zależnie od ustawień przenoszenie metalu odbywa się zwarciowo (małe grubości, spawanie w pozycjach wymuszonych), natryskowo (duże natężenia, duże grubości) lub w trybie impulsowym, który ogranicza rozpryski i nadaje się do stali nierdzewnej i aluminium. Drut może być pełny lub rdzeniowy z topnikiem. Uchwyt może być trzymany w ręku lub zamontowany na robocie albo coboocie do serii powtarzalnych. Wiatr rozprasza gaz osłonowy: spawa się w osłoniętym miejscu.
MIG-MAG jest wydajny, z wysoką wydajnością napawania, i nadaje się do grubości średnich i dużych. Stosuje się go do konstrukcji, ram, przyczep, korpusów maszyn, zbiorników i typowego kotlarstwa ze stali konstrukcyjnej. Spoina jest mniej subtelna niż w spawaniu TIG, z rozpryskami do szlifowania. Części cięte plazmą lub laserem łączy się następnie tą metodą. Aby porównać procesy, warto przeczytać poradnik spawanie TIG, MIG, MAG, a o zakładach stronę spawalnictwo i kotlarstwo.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać gatunek stali (na przykład S235JR lub S355J2), grubości, rodzaje złączy i długość spoin oraz czy mają być ciągłe, czy przerywane. Proszę wskazać oczekiwane kontrole (wizualna, magnetyczno-proszkowa, radiograficzna), szlifowanie spoin widocznych i obróbkę końcową: cynkowanie ogniowe wymaga na przykład otworów odpowietrzających w profilach zamkniętych.