Cynkowanie chroni stal przed korozją powłoką cynkową. W ścisłym znaczeniu chodzi o cynkowanie ogniowe: po odtłuszczeniu, trawieniu kwasowym i topnikowaniu część zanurza się w kąpieli ze stopionego cynku o temperaturze około 450 °C. Cynk reaguje z żelazem i tworzy warstwy stopu cynkowo-żelaznego, pokryte warstwą niemal czystego cynku. Ochrona jest podwójna: powłoka stanowi barierę, a cynk poświęca się zamiast stali, gdy rysa odsłoni metal.
Warstwa jest gruba, często od około 45 do 100 µm w zależności od grubości stali (wymagania określa norma NF EN ISO 1461), i pokrywa także wnętrze profili zamkniętych. Skład stali, zwłaszcza zawartość krzemu, wpływa na grubość i wygląd, który jest szary i czasem nierówny. Ochrona trwa zazwyczaj wiele lat na zewnątrz, zależnie od atmosfery. Proces jest więc szeroko stosowany do konstrukcji stalowych, schodów, balustrad, wsporników i prowadnic narażonych na warunki atmosferyczne: zespołów z zakresu kotlarstwa, często łączonych spawaniem MIG/MAG przed ocynkowaniem.
Ograniczenia wynikają z temperatury i wielkości kąpieli: maksymalne wymiary części, ryzyko odkształcenia cienkich blach lub dużych elementów spawanych, konieczne otwory odpowietrzające i spustowe w elementach drążonych, aby uniknąć uwięzienia powietrza lub cieczy, gwinty i powierzchnie przylegania do przewidzenia z luzem. Nie należy go mylić z elektrolitycznym cynkowaniem galwanicznym, znacznie cieńszym, ani z „cynkowaniem na zimno”, które zwykle oznacza farbę bogatą w cynk.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać wymiary i masę części, gatunek stali, grubość blach oraz warunki eksploatacji. Należy wskazać oczekiwany wygląd, miejsca, których nie wolno cynkować, ewentualne malowanie wykończeniowe (na przykład malowanie proszkowe) oraz wymagany certyfikat cynkowania. Warto poprosić cynkownię o przejrzenie rysunków przed produkcją: rozmieszczenie otworów odpowietrzających ustala się na etapie projektowania. Zob. także przewodnik o anodowaniu, malowaniu proszkowym i cynkowaniu ogniowym.