Cynkowanie galwaniczne (elektrolityczne) nakłada cienką warstwę cynku na część stalową drogą elektrolizy: zanurzona w kąpieli zawierającej sole cynku część pełni funkcję katody i stopniowo pokrywa się metalem. Typowa grubość wynosi od kilku do około dwudziestu mikrometrów, przy dużej równomierności. Powłoka jest następnie pasywowana: ta obróbka konwersyjna, dziś na bazie chromu trójwartościowego, opóźnia korozję białą cynku i nadaje wygląd (bezbarwny, niebieskawy, żółty tęczowy lub czarny). Kąpiele z chromem sześciowartościowym, objęte regulacjami, zostały w dużej mierze porzucone. Obróbka ta nie ma nic wspólnego z pasywacją stali nierdzewnej, choć nazywa się tak samo.
Cynkowanie galwaniczne to standardowe rozwiązanie dla śrub, podkładek, drobnych części mechanicznych i cienkich elementów blaszanych, ponieważ wymiary zmieniają się minimalnie. Ochrona pozostaje umiarkowana: nadaje się do wnętrz lub atmosfer mało agresywnych, a ocenia się ją testami w komorze solnej (NF EN ISO 9227), wyrażonymi w godzinach do pojawienia się białej, a potem czerwonej rdzy. Powłoki cynkowe regulują m.in. norma NF EN ISO 2081, a w przypadku śrub ISO 4042. W środowisku bardziej surowym wybiera się stop cynk-nikiel albo cynkowanie ogniowe dla dużych konstrukcji, ewentualnie malowane proszkowo.
Szczególnej ostrożności wymagają stale wysokowytrzymałe: elektroliza uwalnia wodór, który może je kruszyć, stąd wygrzewanie po nałożeniu powłoki. Proszę to zaznaczyć już w zapytaniu dla śrub o najwyższych klasach wytrzymałości i dla części utwardzanych przez hartowanie.
W zapytaniu o wycenę
Proszę podać materiał i jego twardość, rodzaj pasywacji i kolor, docelową grubość cynku, miejsca do zamaskowania (gwinty, powierzchnie przylegania) oraz wymaganą odporność w komorze solnej. Należy wskazać, czy wymiary dotyczą stanu przed czy po nałożeniu powłoki i czy oczekiwana jest kontrola grubości. Przewodnik po obróbce powierzchniowej porównuje cynkowanie galwaniczne z innymi rozwiązaniami.