Cięcie plazmowe tnie metale przewodzące strumieniem zjonizowanego gazu, plazmy, rozgrzanej łukiem elektrycznym do temperatury rzędu 20 000 °C. Łuk topi metal, a strumień o dużej prędkości wyrzuca stopiony materiał ze szczeliny. W ten sposób można ciąć tylko materiały przewodzące, jak stal, stal nierdzewna, aluminium i miedź.
Maszyna łączy stół do cięcia ze sterowaniem numerycznym, źródło prądu i palnik z systemem utrzymującym stałą wysokość palnika nad blachą. Gaz zależy od metalu i oczekiwanej jakości: powietrze, tlen, azot lub mieszanina argonu z wodorem. Plazma tnie od cienkiej blachy do kilkudziesięciu milimetrów grubości. Jej brzeg jest bardziej chropowaty i bardziej stożkowy niż w laserze, ze strefą wpływu ciepła; palniki wysokiej rozdzielczości i cięcie pod wodą poprawiają wynik i ograniczają dymy. Plazma służy też do wycinania faz pod spawanie, czyli przygotowania brzegów przed spawaniem.
Plazma jest często bardziej ekonomiczna niż laser przy średnich i dużych grubościach. Dominuje w grubej blachowni, kotlarstwie, konstrukcjach stalowych, przy płytach montażowych, bokach i płytach maszyn. Gdy liczy się dokładność brzegu, zarezerwowana jest dla części obrabianych następnie skrawaniem lub szlifowaniem albo wybiera się cięcie laserowe lub cięcie strumieniem wody. Części łączy się następnie spawaniem MIG-MAG. Poradnik laser, plazma czy strumień wody porównuje te trzy procesy; zob. także stronę obróbka blach i cięcie.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać gatunek i grubość blachy, dołączyć DXF i określić wymaganą jakość cięcia (klasyfikuje ją norma ISO 9013). Jeśli część jest obrabiana po cięciu, warto pozostawić naddatek. Proszę wspomnieć o przygotowaniu faz (kąt, rodzaj złącza) i ilości: na dużych arkuszach rozkrój części zmniejsza odpady.