Rysunek wykonawczy to rysunek techniczny opisujący w pełni gotową część: jej kształt, wymiary, tolerancje, materiał, stan powierzchni i obróbki. Nie wskazuje, jak ją wykonać, co należy do technologii wytwarzania, lecz jaka ma być. Służy jako odniesienie dla produkcji, kontroli i odbioru oraz jest wiążący między zleceniodawcą a zakładem.
Czytelny rysunek zawiera kilka rzutów (z przodu, z góry, z boku, przekroje, szczegóły) wykonanych według zasad rysunku technicznego (seria ISO 128), wymiary i tolerancje wymiarowe lub geometryczne, stan powierzchni (chropowatość), oznaczenie materiału i obróbek oraz tabliczkę rysunkową. Tabliczka zawiera nazwę, numer i indeks rewizji, skalę, jednostki, metodę rzutowania, tolerancję ogólną (na przykład ISO 2768-mK) oraz zapisy o własności i poufności. Dla zespołu lista części wymienia komponenty.
Dziś rysunkowi prawie zawsze towarzyszy model 3D w formacie STEP, utworzony w CAD: model podaje dokładny kształt, rysunek wnosi to, czego model nie zawsze zawiera (tolerancje, materiał, wymagania). Jeśli oba dokumenty się różnią, zakład nie może odgadnąć, który ma pierwszeństwo: proszę to wskazać. Częste błędy to brakujące wymiary, materiał zapisany jako „alu” lub „inox” bez gatunku, brak indeksu rewizji, nieokreślona tolerancja ogólna albo rysunek, który nie odpowiada już modelowi 3D.
W zapytaniu o wycenę
Proszę dostarczyć rysunek w PDF, czytelny, aktualny i w bieżącym indeksie, wraz z modelem 3D, wszystko nazwane spójnie (numer i indeks). Warto oznaczyć wymiary krytyczne, upewnić się, że tolerancja ogólna widnieje w tabliczce, i wskazać dokument nadrzędny w razie rozbieżności. Narzędzie tolerancje ISO 2768 pomaga wybrać klasę, a przewodnik o formatach plików omawia przesyłanie. Należy wreszcie pamiętać o poufności rysunków: zob. umowa o zachowaniu poufności.