Wiercenie polega na wykonaniu w części otworu walcowego za pomocą wiertła, narzędzia obrotowego z ostrzem, które zagłębia się w materiał, odprowadzając wióry śrubowymi rowkami. To najpowszechniejsza operacja obróbki skrawaniem i często pierwszy etap otworu gotowego: najpierw się wierci, a potem gwintuje lub wytacza.
Wiercenie wykonuje się na wiertarce, centrum obróbczym lub tokarce. Wiertła są ze stali szybkotnącej lub z węglika spiekanego, z chłodzeniem przez środek narzędzia lub bez niego, które odprowadza wióry w otworach głębokich. Nawiertak zaczyna otwór, by nie zboczył z osi. Inne narzędzia rozszerzają operację: wiertło stopniowe do wiercenia dwóch średnic za jednym razem, pogłębiacz do osadzenia łba śruby, pogłębiacz stożkowy do fazowania. Przy głębokości rzędu dziesięciokrotnej średnicy i większej mówi się o wierceniu głębokim, które wymaga specjalnych narzędzi i chłodzenia.
Otwór wiercony nie jest zbyt dokładny: jego pole tolerancji wynosi rzędu 0,1 do 0,2 mm przy średnicy 10 mm. Przy wymagającym pasowaniu (łożysko, oś) kończy się go rozwiertakiem lub narzędziem do wytaczania. Otwory przelotowe pod śruby, mocujące, smarowe i do przepływu płynów występują w prawie każdej części: płytach, kołnierzach, ramach, obudowach. Wiercenie wchodzi w zakres obróbki CNC, a także montażu mechanicznego.
W zapytaniu o wycenę. Dla każdego otworu proszę podać średnicę, głębokość, czy jest przelotowy, czy nieprzelotowy, jego położenie wymiarowane i tolerancję (na przykład Ø 8 H7, jeśli potrzebne jest wytaczanie). Dla otworu gwintowanego proszę podać oznaczenie gwintu i użyteczną głębokość gwintu. Warto też zasygnalizować otwory przecinające się lub skośne, które utrudniają zamocowanie i gratowanie. Poradnik o tolerancjach obróbki wyjaśnia, jak wymiarować otwór.