Wytaczanie to operacja wykańczająca istniejącego już otworu (wierconego, surowego z odlewu lub zgrubnie obrobionego), która nadaje mu dokładną średnicę, dobrą okrągłość, precyzyjne położenie i gładką powierzchnię. Słowem tym określa się także uzyskany otwór: otwór łożyska ślizgowego, korpusu siłownika lub obudowy.
Wytacza się na tokarce lub na centrum obróbczym. Nóż do wytaczania, z jednym lub dwoma ostrzami, jest zamontowany na drążku lub głowicy regulowanej z dokładnością do mikrometra: zdejmuje bardzo cienki wiór i koryguje jednocześnie średnicę i położenie otworu. Rozwiertak, narzędzie o wielu ostrzach, nadaje się do małych średnic i typowych pasowań. Przy jeszcze wyższych wymaganiach przechodzi się do szlifowania otworów lub honowania. Przy dobrym oprzyrządowaniu osiąga się zwykle klasę IT7, a nawet IT6, czyli pole tolerancji rzędu od dziesięciu do kilkudziesięciu mikrometrów, zależnie od średnicy.
Wytaczanie jest konieczne dla gniazd łożysk, łożysk ślizgowych, prowadnic suwaków, korpusów siłowników lub pomp oraz otworów, które muszą być idealnie współosiowe na dużej długości. Kilka otworów współosiowych obrabia się wtedy w jednym zamocowaniu, by zagwarantować ich współosiowość. Otwory precyzyjne zamawia się w kategorii obróbka CNC.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać średnicę wraz z tolerancją ISO (na przykład Ø 25 H7), chropowatość, wymagania dotyczące walcowości lub współosiowości oraz głębokość. Jeśli otwór pasuje do wału, proszę podać obie tolerancje: liczy się wynikające z nich pasowanie. Przy bardzo wąskiej tolerancji warto przypomnieć temperaturę pomiaru, ponieważ rozszerzalność cieplna staje się wtedy odrębnym czynnikiem. Poradnik o tolerancjach obróbki omawia szczegółowo pasowania ISO.