Gwintowanie otworów polega na wykonaniu w otworze gwintu wewnętrznego, czyli rowka śrubowego, aby można było wkręcić śrubę lub pręt gwintowany. Narzędzie nazywa się gwintownikiem: ma kształt rowkowanej śruby, której krawędzie wycinają zwój. Jego zewnętrznym odpowiednikiem jest gwintowanie zewnętrzne trzpienia.
Zaczyna się od wiercenia otworu o średnicy zwanej „rdzeniową”, w przybliżeniu równej średnicy nominalnej pomniejszonej o skok: dla M8 o skoku 1,25 mm wierci się otwór 6,8 mm. Gwintownik wchodzi następnie powoli, ręcznie lub, najczęściej, na centrum obróbczym z cyklem gwintowania synchronizującym obroty i posuw. Gwintowniki skrawające zdejmują wiór; gwintowniki wygniatające formują zwój przez odkształcenie, bez wióra, w materiałach ciągliwych, jak aluminium czy stal miękka. Przy dużych średnicach, materiałach twardych lub delikatnych otworach alternatywą jest frezowanie gwintów frezem do gwintów: złamanie narzędzia jest tu mniej dotkliwe niż złamany gwintownik w otworze, który bywa bardzo trudny do usunięcia.
Gwintowanie umożliwia połączenie rozłączne w płytach, kołnierzach, obudowach i wspornikach. Zazwyczaj głębokość wkręcenia wynosi mniej więcej jedną średnicę w stali, a więcej w materiałach miękkich, jak aluminium czy tworzywa. Gdy wytrzymałość jest niewystarczająca, gwint wzmacnia się wkładką gwintową. Ta operacja należy do usług obróbki CNC.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać pełne oznaczenie (na przykład M8, M8 × 1 o drobnym skoku, gwint rurowy G 1/4, UNC), czy otwór jest przelotowy, czy nieprzelotowy, użyteczną głębokość gwintu i klasę tolerancji (6H jest najczęstsza w gwintach metrycznych). Warto wskazać, czy wymagana jest kontrola sprawdzianem „przechodni / nieprzechodni” oraz czy następuje obróbka powierzchniowa: zmienia ona wymiary gwintu. Poradnik o specyfikacji wykonania wymienia, co zakład musi wiedzieć.