Odlewnictwo obejmuje procesy wytwarzania części przez zalewanie ciekłym metalem lub stopem pustej formy o pożądanym kształcie. Metal krzepnie, po czym wyjmuje się surową część, zwaną odlewem. Powierzchnie funkcjonalne są następnie wykańczane przez obróbkę skrawaniem.
Dominują cztery procesy. Odlewanie w piasku wykorzystuje formę traconą, niszczoną przy każdej części, do dużych elementów, pojedynczych sztuk lub średnich serii, z żeliwa, staliwa, aluminium lub brązu. Odlewanie kokilowe stosuje metalową formę wielokrotnego użytku, grawitacyjnie lub niskociśnieniowo, do średnich serii, głównie z aluminium. Odlewanie ciśnieniowe wtryskuje stop (aluminium, cynk, magnez) do stalowej formy: duże serie, cienkie ścianki, dobra jakość powierzchni, lecz kosztowne oprzyrządowanie. Metoda traconego wosku, czyli odlewanie precyzyjne, daje złożone i cienkie kształty ze stali nierdzewnej lub nadstopów dla lotnictwa i medycyny. Formę przygotowuje model (z drewna, żywicy lub wydrukowany w 3D) oraz rdzenie dla wnęk. Po odlaniu wybija się odlew, usuwa układ wlewowy i nadlewy, a następnie obrabia cieplnie i skrawaniem. Skurcz przy stygnięciu, pochylenia odlewnicze oraz ryzyko porowatości lub jam skurczowych uwzględnia się już w konstrukcji.
Odlewnictwo wytwarza korpusy, korpusy pomp i zaworów, bloki silników, części wydrążone oraz duże, złożone elementy, które byłyby zbyt kosztowne do wykonania z pełnego materiału. Żeliwo (szare lub sferoidalne), aluminium i brąz to materiały klasyczne. W małej serii model lub forma bardzo obciążają koszt: lepsza może być wtedy obróbka skrawaniem lub wytwarzanie przyrostowe. Zob. także kucie dla części silnie obciążonych oraz poradnik od prototypu do serii.
W zapytaniu o wycenę. Proszę podać materiał wraz z normą (na przykład EN-GJL-250 lub EN-GJS-400-15), roczne ilości, masę i wymiary, preferowany proces lub pozostawienie wyboru odlewni, naddatki na obróbkę i kontrole jakości materiału. Warto też ustalić własność modelu i formy oraz czas ich wykonania.