Płytka drukowana, czyli PCB (printed circuit board), to podłoże, które łączy elektrycznie i utrzymuje mechanicznie elementy płytki elektronicznej. Składa się z izolacyjnego laminatu, najczęściej tkaniny szklanej nasączonej żywicą epoksydową (FR-4), na którym wytrawione są ścieżki miedzi. Maska lutownicza, często zielona, chroni ścieżki i odsłania tylko pola do lutowania, a nadruk opisowy nanosi oznaczenia. Po przylutowaniu elementów mówi się o płytce zmontowanej (PCBA): zob. montaż SMT.
Wyróżnia się płytki jednostronne, dwustronne i wielowarstwowe, te ostatnie układają kilka warstw miedzi połączonych metalizowanymi otworami, czyli przelotkami: przelotowymi, ślepymi lub zagrzebanymi. Typowa grubość końcowa to 1,6 mm, a miedzi 35 µm (1 oz) w standardzie. Wykończenie powierzchni pól lutowniczych, jak HASL (cyna-ołów lub bezołowiowy), ENIG (chemiczny nikiel i złoto immersyjne) lub OSP (powłoka organiczna), wpływa na lutowność, płaskość i cenę. Istnieją też płytki elastyczne, płytki na aluminium do odprowadzania ciepła z diod LED oraz podłoża do wysokich częstotliwości.
Produkcja wychodzi z plików z elektronicznego CAD: plików Gerber, po jednej warstwie na plik, pliku wierceń (Excellon) i rysunku wykonawczego określającego stos warstw, grubość i wykończenie. Poziom jakości wyraża się często klasami IPC (1, 2 lub 3, klasa 3 odpowiada zastosowaniom o wysokiej niezawodności), określonymi m.in. w IPC-6012 dla płytek sztywnych. Test elektryczny, sondą latającą lub na łożu igłowym, sprawdza brak przerw i zwarć.
W zapytaniu o wycenę
Proszę dostarczyć kompletne pliki Gerber i wierceń, liczbę warstw, grubość płytki i miedzi, wykończenie, kolor maski, format i ilość, oczekiwaną klasę IPC oraz rodzaj testu. Należy podać, czy panelizacja leży po Państwa stronie i czy ten sam zakład ma zmontować elementy. Zob. przewodnik wykonanie prototypu elektronicznego i zakłady elektroniczne.